Van onze leden

Afgelopen week hebben Skáti en ik ontzettend genoten van onze vakantie op Texel. We hebben nog een paar hele mooie herinneringen opgedaan. Samen met mijn vader op Dúx over de oost dijk van Texel gereden, gewoon een dijkweiland in waar normaal de schapen staan. Schuin de stijle dijk op en dan dat uitzicht… die zee.

Ook de dinsdag samen met mijn oom, over het oude dijkje tussen de schapen door, hekken open en dicht doen. Geweldig.

Een ding wilde we altijd nog een keer doen, over het strand rijden, door de zee.

Die droom hebben we woensdag ochtend nog waargemaakt. Het was misschien niet lang maar we hebben over het strand gereden, getölt en door de zee gelopen, al vond hij dat toch wel een beetje eng, die golven die op hem afkwamen. Maar we hebben het gedaan!

Na die rit nog lekker uitgerust op ons vakantie adres, de tuin van mijn oom, nog wat gegeten en het gras “gemaaid”.

Tegen 3 uur alles ingepakt en de paardjes klaar maken voor de terug weg naar het verre Brabant. Aan de trailer nog een appeltje gegeven en skáti slaat zijn voorhoef nog even op het spatbord van de trailer, stoute pluis!?

De weg naar de boot was hij wat onrustig met zijn voorbeen, meestal betekend dat “ik moet plassen”

Op de boot leek hij wat meer gespannen dan normaal, zijn rug wat meer omhoog gedrukt.

Tegen 5 uur tijdens het tanken (nog helemaal in het nooden van het land) was het duidelijk, hij heeft koliek. Te veel gegeten en dan stres op de trailer?? Het zal wel minder worden. Af en toe hoorden we hem met zijn voorbeen stampen. Bij Utrecht werd het erger en toen we gingen kijken zag ik dat hij echt pijn had. Stond te zweten en zijn buik naar elkaar toe te drukken.

 Wat doe je dan? Dierenarts bellen? Doorrijden om zo snel mogelijk thuis te zijn?

Gelukkig belde Inge (vriendin die tegen over mijn wei haar verzorgpaard heeft staan en ook veel ervaring heeft met koliek) Wat zou zij doen? Moeilijke vraag, naar de kliniek in Utrecht nu je er toch bent? Of toch naar huis want waar zit de kliniek daar? Toch maar doorrijden.

Bij Boxtel hoorden we hem al een tijdje niet meer, is de pijn gezakt? Nee, hij stond koud van het klam zweet met zijn hoofd op de stang. Gelijk doorrijden en de dierenarts bellen dat deze klaar staat bij de wei.

Je kent het wel. Luisteren, ja, de darmen liggen stil, temperaturen, 40.1 graden koort

hartslag, een stuk hoger. Opvoelen, zover hij kon voelen was alles goed. Ook de mest was wel wat plat maar verder niet echt afwijkend. Pijnstiller en ontspannig ingespoten. Na wat stappen oogt hij heel rustig en niet meer koliekerig.

Toch maar antibiotica gestart voor een eventuele darminfectie. Los in de wei gaat hij bij Dúx en Ties staan, liggen, en toen helemaal plat liggen. Niet goed dus.

De dierenarts belt een collega voor meer advies. Oververhitting. Het was natuurlijk wel warm en ze hebben lang op de trailer gestaan.

We worden doorverwezen naar de kliniek in Someren. Daar kunnen ze hem geven wat nodig is. Ik bel Inge om om te vragen of ze mee wil gaan. Skáti weer op de trailer en naar de kliniek. De chirurg en assistent staan al klaar. Gelijk bloed afnemen, temperaturen, opvoelen, een scan maken. Uitslagen van het bloed zijn niet goed, Skáti word direct aan het infuus gezet. De scan laat volle dunne darmen zien.

Dan krijg je de keuze: opereren of euthanaseren. Dat is niet moeilijk, opereren!

Mijn ouders komen ook gelijk naar de kliniek.

Er wordt nog een buikpunctie gemaakt, het vocht wat eruit komt is niet meer helder, er zit al bloed bij. De chirurg geeft een kans van 50% van slagen voor de operatie, al ligt dat ook aan de hoeveelheid darm die al beschadigt is en dan de revalidatie nog niet meegerekend.

Toch doen! we gaan er voor de volle 100% voor! Skáti is sterk, gezond en wil altijd!

Gelukkig heeft hij al een flinke pijnstiller gehad want hij kon bijna niet meer. Hangend in mijn armen wens ik hem heel veel sterkte en alle geluk. Dan gaat hij mee naar de operatie kamer.

Met mijn ouders, Jacco en Inge blijf ik achter.

Dan is het wachten, hopen en denken aan al die mooie dingen die we samen hebben gedaan.

Mijn vader en Inge kijken wel bij de operatie. Wij zitten buiten in alle rust.

Inge komt ons halen, of we toch wilde komen.

Er is voedsel aangetroffen op het buikvlies;  een gescheurde maag, dat is altijd einde verhaal. Dit komt echter nog niet bij mij aan. Bij de rest wel.

Oorzaak? Het niet doorstromen van het voedsel in de maag, dit blijft achter en “versteend” het is een proces wat enkele weken kan duren, steeds een beetje meer, waardoor de bal steeds groter wordt. Tot het de maagwand beschadigd en er dus wat voedsel in de buik terecht komt en zorgt voor een directe ontsteking op het buikvlies.

Voorkomen kan niet, het is gewoon domme pecht als je paard dit krijgt. En waarom?

Of ik het wilde zien, “nee, ik wil hem weer zien als hij er schattig op zijn zij bij ligt.”

Hij is nog volledig onder narcose als ik de operatie kamer binnen kom. Ik ga bij zijn hoofd zitten en blijf daar lang aaien en praten. De andere willen hem niet meer zien, zij houden het beeld vast zoals hij was. Ik ben blij dat ik nog zolang bij hem kon zijn.

Ook toen hij geëuthanaseerd werd ben ik hem blijven aaien en toespreken. Gelukkig heeft hij er niks van gemerkt en is hij in alle rust ingeslapen.

Bel of mail me gerust, dit geeft mij veel steun en de kans om het te verwerken.

Het zal nog wel lang duren maar ik moet toch verder. Ook zal hij altijd bij mij blijven in mijn herinneringen, want wat hebben wij veel meegemaakt en gedaan!

Mocht iemand nog foto’s van hem/ons hebben dan stel ik dat zeer op prijs die te mogen ontvangen.

Mariet Asjes

040-2530132/ 0612256642